VPRA

Communicatie in identiteitscrisis? Welnee!

Cora Zaaijer

Cora Zaaijer

Directielid / senior communicatieadviseur

Als we de media moeten geloven zit de communicatiewetenschap in een identiteitscrisis. Betteke van Ruler gooit het communicatieplan de deur uit; Noelle Aarts verkondigt dat er voor strategische communicatie geen recepten of methodieken bestaan; en Piet Hein Coebergh vraagt zich hardop af of we met het vak nu in de pubertijd of in de menopauze zitten. Moeten we ons zorgen maken? Welnee! Het bewijst alleen maar dat de communicatiewetenschap de actualiteit volgt, dichtbij de praktijk staat. En dat we kritisch naar het vak durven kijken en open staan voor verandering. Sluit dat even mooi aan op het DNA van de gemiddelde communicatieadviseur: flexibel, nieuwsgierig, geïnteresseerd en in staat snel te schakelen.

 

Zelf werk ik nu zo’n twintig jaar ‘in de communicatie’. Inhoudelijk is mijn werk in die jaren steeds interessanter geworden, en dat ligt niet alleen aan mijn professionele ontwikkeling. Na een doctoraal Europese Studies, belandde ik halverwege de jaren 90 bij toeval in het vak. Als communicatiemanager bij een IT-bedrijf tijdens de dot.com bubble. Mijn functie bestond uit het maken van brochures, het regelen van beursdeelnames, het bewaken van de huisstijl en het sporadisch versturen van een persbericht. Omdat de sky in die tijd nog the limit was, herinner ik me vooral het riante budget waarvoor ik kunst voor het kantoor kocht en een volledige hospitality tent op het Dutch Open golftoernooi inrichtte. 

 

Dat communicatie veel meer inhield, daar kwam ik achter toen het bedrijf naar de beurs ging. We bleken opeens doelgroepen te hebben en er moest een duidelijke boodschap komen. We moesten een verhaal, missie en visie verwoorden in een prospectus voor potentiële investeerders. En natuurlijk medewerkers informeren, pers uitnodigen en het management een mediatraining geven. Ik kreeg in een klap te maken met allerlei kanten van het communicatievak: interne en externe communicatie, financiële communicatie en media relations. En met crisiscommunicatie en reputatiemanagement. Want een van onze grootaandeelhouders bleek van niet geheel onbesproken gedrag.

 

Het was voor mij hoog tijd om me eens echt in het communicatievak te verdiepen. Ik maakte de overstap naar de, in Amsterdam gevestigde, Europese vestiging van een gespecialiseerd Amerikaans communicatieadviesbureau; ging de vakopleidingen doen bij SRM; en volgde relevante trainingen en cursussen. Tijdens een korte werkperiode in San Francisco leerde ik hoe je ‘stories pitcht’ en onderwerpen claimt. Vandaag de dag zouden we het framing en spinning noemen. En ik leerde vooral heel veel van collega-communicatieadviseurs.   

 

Ondertussen woon en werk ik al weer jaren in Zeeland. Een andere functie, een nieuwe regio en weer een andere tijd. Waardoor ik me in nog meer kanten van het vak kon verdiepen: overheidscommunicatie, omgevingscommunicatie, veranderingscommunicatie, faciliteren, coachen en social media strategie. Steeds weer nieuwe inzichten, uitdagingen en kansen. Die identiteitscrisis van het vak, daar geloof ik dus niet in. Communicatie als wetenschap en als vak is wat mij betreft al jaren volwassen. Zelfreflectie, dynamiek en verandering zijn voor mij onderdeel van het DNA van het communicatievak. Een DNA dat nog altijd prima ‘matcht’ met het mijne.


0 Reacties

Plaats uw reactie