VPRA

#Commgres17

Leonie Haverkamp

Leonie Haverkamp

Medior communicatieadviseur

Het is 6.00 uur. Gapend stap ik in de auto, met flink wat kilometers voor de boeg. Eindbestemming is de indrukwekkende Rijtuigenloods in Amersfoort, waar het Communicatie Congres 2017 plaatsvindt. “Fijn, zo’n dagje focussen op het vak”, denk ik terwijl ik aanschuif in de Randstedelijke files.

 

Eenmaal op de congreslocatie haal ik mijn badge op. De geur van koffie komt me tegemoet. Met een dampend bekertje in mijn hand bekijk ik, tussen de uitgerangeerde treinwagons, het veelbelovende programma. Stipt om 9.45 uur heet Rocco Mooij, voormalig hoofdredacteur Communicatie en Adfogroep, ons welkom op deze dag vol vernieuwers. En dat is de eerste spreker zeker. IdeaDJ Ramon Vullings gelooft in coole, originele combinaties van producten of diensten die de wereld een beetje mooier of efficiënter maken. Hij weet de zaal te boeien met treffende voorbeelden. Neem de fantastische VanMoof-fietsen; een populair Hollands product dat het bedrijf in grote dozen over de hele wereld verzendt. Helaas ontstond bij het transport vaak schade. De slimme oplossing? Stop de tweewielers in een verpakking die eruitziet alsof hij een tv bevat. Sindsdien zijn de schademeldingen met tachtig procent verminderd!

 

Aardbei

In de korte pauze ontstaat een lange rij bij het damestoilet. Tja, wij communicatieadviseurs zijn nou eenmaal vaak vrouw. Dan snel door met hoogleraar wetenschapscommunicatie Ionica Smeets. Haar college over taal zorgt voor de nodige lachsalvo’s in de zaal, bijvoorbeeld over hoe ze heel veel prettige associaties heeft bij het woord ‘aardbei’, en een stuk minder bij het woord ‘beleidsnotitie’. Kies je woorden dus wijselijk, vermijd jargon en sluit aan bij de belevingswereld van mensen. Als het gaat over hoe een concepttekst over een heel complex onderwerp voor een brede doelgroep zorgt voor gefronste wenkbrauwen bij de geïnterviewde wetenschapper of expert, ben ik duidelijk niet de enige in de zaal die dit herkent.

 

Trix-gekte

Na de lunch met soep, broodjes en een paar leuke gesprekken is het tijd voor de breakout-rondes. Ik loop ‘Het Onderdelendepot’ in en zoek een plekje in de ruimte vol pijpen, buizen en schakelaars. Niet lang daarna hang ik aan de lippen Corine van Impelen, hoofd Communicatie en Evenementen bij museum Naturalis. Ze vertelt bevlogen hoe ze een grootschalige campagne opzette om de komst van T.rex Trix naar Naturalis te promoten, en dat met een zeer beperkt budget. Storytelling bleek de rode draad in haar fascinerende verhaal. In verschillende fases creëerde ze met haar team dinogekte in Nederland, zocht ze grote partners als National Geographic, Albert Heijn en de stad Leiden en gaf ze de campagne een gezicht met bioloog Freek Vonk. Je kan het eigenlijk niet gemist hebben.

 

Authenticiteit als hype

Voor de volgende ronde begeef ik me naar ‘De Droogcabine’ waar Stephan Ummelen van het bureau Waardengedreven al op ons wacht. Stephan had in zijn studententijd al een succesvol communicatiebureau. Vond ‘ie leuker dan in de horeca werken. Zijn filosofische en onderzoekende aard deden hem besluiten om een nieuw bedrijf op te richten. Hij houdt een vurig pleidooi over het begrip authenticiteit en waarom dat volgens hem aan inflatie onderhevig is. Voor de alomtegenwoordige bebaarde en getatoeëerde hipster – wie kent hem niet? – is authenticiteit bijna een fetisj tegenwoordig. Maar hoe bepaal je nou of je als organisatie authentiek bent? Daar heeft Stephan een antwoord op: iets is authentiek als de werkelijkheid, de ambitie en de communicatie erover grotendeels overeenkomen.

 

Food for thought

Met mijn hoofd vol T.rex-verhalen en filosofische gedachten, ga ik weer zitten in de plenaire zaal. Drie ‘vernieuwers’ doen hun verhaal, waaronder Geneviève Meerburg die ons meeneemt in haar verhaal over onna-onna, een verzekeraar die door een flinke crisis in de verzekeringswereld inmiddels niet meer bestaat. De lessen die zij leerde als managing director zijn desondanks de moeite waard, en ze brengt ermee in praktijk wat ze predikt: “Never waste a good crisis”. Na de borrel stap ik weer in de auto, met meer dan genoeg vernieuwends om over na te denken tijdens de 200 kilometer terug naar Zeeland.

 


0 Reacties

Plaats uw reactie