VPRA

Bitterzoet

Jeetje… Het dringt nog steeds niet echt tot me door, maar ik heb Lievens Communicatie toch echt verlaten. Gelukkig met een leuke reden; na jaren van detacheringen bij Rijkswaterstaat mag ik mezelf sinds 1 juli 2018 officieel rijksambtenaar noemen. Maar een klein beetje pijn doet het wel, want wat wáren het zeven mooie jaren bij LC.

 

Toen ik in 2011 begon als junior vloog ik van hot naar her. Na een interview met een procesoperator bij een van de fabrieken van Dow in Terneuzen reed ik naar Sas van Gent voor de redactievergadering van een personeelsblad. De volgende dag zat ik aan de keukentafel bij een boer in Westdorpe, om vervolgens op de terugweg nog even langs Breskens te gaan voor een interview bij de lokale bakker. Zeeuws-Vlaanderen is niet mijn bakermat, maar ik leerde de streek in rap tempo kennen.

 

Wat ik ook in sneltreinvaart leerde, waren de fijne kneepjes van het communicatievak. Even onder ons gezegd en gezwegen: het zijn een stel vakidioten bij Lievens. Dat tweede paar ogen dat altijd meekijkt, ziet werkelijk elke typ-, taal- en spelfout. Het is even wennen om een tekst terug te krijgen waar allerlei rood gemarkeerde correcties en suggesties in staan. Maar daar word je een kei van een tekstschrijver van. Ook als adviseur groeide ik met sprongen, dankzij de kennis en ervaring die mijn collega’s gul met me deelden.

 

In mei 2013 begon ik aan mijn eerste detachering, bij projectbureau Zeeweringen. Dit samenwerkingsverband tussen waterschap Scheldestromen en Rijkswaterstaat stond aan de lat voor 325 kilometer dijkversterking in Zeeland. Als een ware Heintje Davids keerde ik hier diverse keren terug, bijvoorbeeld om gedetacheerde Lievens-collega’s te vervangen die met zwangerschapsverlof gingen. Via een Rijkswaterstaat-collega bij het projectbureau maakte ik in juli 2015 de overstap naar een nieuwe detachering bij Rijkswaterstaat. Een wat vreemde eend in de bijt, want het ging om een functie als adviseur omgevingsmanagement.

 

Ik zette mijn eerste stappen in de wereld van het onderhoud van sluizen en bruggen, en verdiepte me steeds meer in omgevingsmanagement. Niet alleen afstemming met stakeholders en publiekscommunicatie waren onderdeel van mijn werk, ook het schrijven van contracten en het coördineren van raakvlakken tussen verschillende projecten. Ik belandde op een tweesprong. Want waar eindigt het communicatievak en waar begint omgevingsmanagement? Iets waarover ik met collega’s regelmatig van gedachten wisselde.

 

Het antwoord heb ik eigenlijk nog steeds niet. Wat ik wél ontdekte in de loop der tijd, is dat ik omgevingsmanagement erg interessant vind en me er graag nóg verder in wil ontwikkelen. Die kans bood Rijkswaterstaat me en die heb ik met beide handen aangegrepen. Sinds 1 juli houd ik me bezig met de grootste onderhoudsopgave ooit. Deze toffe uitdaging betekent dat ik Lievens vaarwel moest zeggen; de organisatie die mij professioneel liet groeien, me de kans gaf uitdagende projecten uit te voeren en me kennis liet maken met een heleboel fijne collega’s en klanten. Dat maakt het afscheid bitterzoet. Gelukkig zal ik regelmatig Lievens-collega’s tegenkomen bij Rijkswaterstaat, dus het zoet zal wel overheersen.


0 Reacties

Plaats uw reactie